“PARALLEL JOEFINE, PARALLEL!”
Schreeuw ik langs de kant van de skibaan in Huizen, en ik schrik van mijn eigen woorden.
Josefine kijkt me aan alsof ik gek geworden ben.
“Papa, waarom schreeuw je zo raar?”
Het brengt me terug naar mijn jeugd. De eerste keer skiën.
Dit wordt SUPERleuk!
“Dit wordt SUPERleuk!” zegt mijn vader enthousiast in de auto.
“De Alpen! Verse berglucht! Échte sneeuw!” vult mijn moeder aan.
Ik kijk naar buiten. Alles is voor het eerst wit. Véél wit. Véél te veel wit.
We staan op een ijskoude piste. Een ietwat stevige Franse ski-instructrice torent boven me uit. Ze heeft een snor. Tenminste, dat denk ik. Of het is gewoon veel haar op haar bovenlip.
Beentjes tegen elkaar
“PARALÈLLLL NIEK, PARALLÈLE!” brult ze over de piste.
Ik kijk naar mijn ski’s. Ze wijzen alle kanten op, behalve parallel.
“De beentjes MOETEN stevig tegen elkaar aan!” Ze maakt een gebaar alsof ze twee stokken tegen elkaar plakt. “Zo niet…” Ze haalt dreigend een stok door de lucht. Ik zweer dat ik een Spaans rietje zie. “Dan geen toetje en jij gaat naar de verdoemenis!” Oké, dat laatste kan ik me ook ingebeeld hebben.
Mijn broertje Jeroen naast me begint te huilen.
“Ik wil naar huis!”
“Stil jij!” zegt de instructrice.
De Fransen hebben het tot een absolute sport gemaakt om ski’s zo dicht mogelijk tegen elkaar te plakken, om als een soort elastiek over de piste te flaneren.
“Waarom?” fluister ik naar het meisje naast me. “Waarom kan ik niet gewoon recht naar beneden en onderaan een pizzapunt maken?”
“Wat zeg jij?” De instructrice staat ineens achter me. Ik voel haar adem in mijn nek. Ze ruikt naar Gauloises en knoflook.
“Eh… j’t’aime?” probeer ik.
Ze fronst. “Quoi?”
“Un croissant, s’il vous plaît?”
“You are TERRIBLE!” roept ze uit. Ze zegt het in het Engels, speciaal voor mij, zodat ik het zeker snap.
Het gat in de grond
Ik sta rillend op mijn rechte latten en vervloek mijn ouders, die het in hun hoofd haalden mij en mijn broertje de hele week te laten aftuigen door deze ski-madam uit een Franse oorlogsfilm.
Ik had al geen hoge pet op van de Fransen. Eerder die dag, op weg naar Frankrijk, moest ik plassen.
“Mam, ik moet nodig!”
“Daar, bij dat huisje.”
Ik ren erheen. Open de deur. Staar naar… een gat in de grond.
“MAM! ER ZIT GEEN WC!”
“Gewoon hurken, schat!”
Twee minuten later sta ik buiten met zeiknatte, ja letterlijk, voeten.
Rare jongens, die Fransen.
Bruine vlek
Maar goed, daar sta je dan. Lijkbleek, oer-Hollands jongetje van zes, uitgekafferd door een naoorlogse, met-haar-op-de-tanden gewapende drill-instructrice.
Het enige lichtpuntje: Annabel zit ook in mijn groepje. Annabel is verschrikkelijk mooi. Mijn pas geactiveerde hormonen gieren door mijn zesjarige lichaam.
“Hoi Annabel,” zeg ik, terwijl ik probeer cool op één ski te balanceren. Ik val meteen om.
Ze giechelt.
De hele week oefen ik in gedachten: j’t’aime, Annabel. J’t’aime.
Tijdens de lunchpauze op woensdag zit ik naast haar. Ik haal mijn boterham met pindakaas tevoorschijn, niet zo goed ingepakt, blijkt achteraf. Na een harde val die ochtend is hij gaan lekken door mijn jas heen.
Annabel staart naar de bruine vlek in mijn jaszak die zich steeds verder verspreidt.
“Is dat… poep?” vraagt ze.
“NEE! Pindakaas!”
Ze schuift drie stoelen van me weg.
Ik zucht en loop naar de balie.
“Je voudrais un croissant, s’il vous plaît.”
De dame kijkt naar mijn bruine vlek.
“Non.”
Jerome
Ook mijn broer Jeroen krijgt het zwaar te verduren.
“PARALLEL JEROME! PARALÈLLL!” hoor ik achter me.
“Het is JeROEN!” roept hij wanhopig terug. “JEROEN! Niet Jerome!”
“JeRÔME, oui!”
Jeroen kijkt me aan met een blik van help me, dit is een nachtmerrie.
Maar zijn ski-techniek is nog belabberder dan de mijne, en dat steunt me enorm.
That’s so 80’s European…
Jaren later. Keystone, Colorado.
Ik ski trots de piste af, parallel wel te verstaan. Ik ben een jaartje op stage in dit skiresort. Ik ben een haantje-de-voorste geworden en haal buiten de piste de meest gevaarlijke stunts uit.
Mijn Amerikaanse vriend Tyler kijkt naar mijn perfecte parallelle houding.
“Dude, why are your skis so close together?”
“It’s the proper technique!” zeg ik trots.
“Bro, that’s so… 1980s European. Just spread ’em and carve, man!”
De andere Amerikaanse vrienden beginnen te lachen.
“Did you learn that from a French instructor?” roept Chad.
Ze brullen van het lachen.
Ik sta daar tussen de sneeuw en vervloek binnenmonds: zie je nou wel. Had ik al die jaren gewoon gelijk.
Terug naar Huizen
“PARALLEL JOEFINE!” roep ik nu weer, terug in Huizen.
Josefine skiet langs me heen, benen wijd uit elkaar, pizza-techniek van jewelste.
Ergens in de verte hoor ik een Franse instructrice in haar graf omdraaien.
