“Psssssst,” fluistert Jacqueline over mijn ziekenhuisbed heen.
“Ben jij Niek?”
“Ja, dat ben ik.”
“Nou, ik ben Jacqueline. Ik lig eigenlijk op de psychiatrische afdeling, maar ik doe net alsof ik een verpleegkundige ben.” 😉
Ik lig gestrekt van het lachen. Nou goed, dat deed ik al, maar je snapt mijn punt.
Dit soort momenten maken dat ik als spreker zorg anders kijk naar wat er écht gebeurt in een ziekenhuis.
Steek die groene naald er maar vast in
Het is enkele jaren geleden en ik maak weer eens gebruik van mijn strippenkaart voor de SEH, hier in het Tergooi Ziekenhuis. Ik kom aan bij de balie.
“Hi, ik ben Niek. Ik ben bij jullie bekend met een thoracale 1 paraplegie, compleet wel te verstaan. Een syringomyelie van thoracaal 7 tot cervicaal en sarcoïdose. Mijn bloeddruk is 140 over 90 en een temperatuur van 39,5. Ik wil graag dat iemand even de controles doet en steek er alvast een groene naald in, dan kan er zo snel mogelijk perfalgan in.”
De dame achter de balie kijkt me verdwaasd aan. In mijn werk als spreker zorg zie ik vaker hoe ingewikkeld eigen regie en professionele verantwoordelijkheid soms botsen.
Pech! Had je maar een dwarslaesie moeten hebben
Als ik één voordeel heb op de SEH, is het dat ik altijd wel voorrang krijg. Dan is het een 50/50-kans: of ik moet blijven, of ik mag met antibiotica naar huis.
“Gdvrd*mme!” schreeuwt de aangeschoten man in de wachtkamer.
“Ik wacht al uren, ga eens je werk doen!” roept hij met een bebloede pink richting de dame achter de balie.
“Ja,” springt de oude vrouw naast hem bij, “ze sturen me waarschijnlijk weer van het kastje naar de muur. Zo gaat het altijd in de zorg.”
“Niek van den Adel?” hoor ik een stem in de verte.
De boze man en de dame op leeftijd kijken me giftig aan.
Ik denk: had je maar een dwarslaesie moeten hebben. Pech gehad, jullie.
Avondje uit op de Geriatrie
“We gaan je opnemen, Niek. Je hebt een sepsis en moet aan het infuus.”
Kak, denk ik, daar gaat mijn vrijdagavond.
“We hebben nog één plekje vrij, op de afdeling geriatrie wel te verstaan,” zegt ze met rode wangen. “Succes.”
Ik voel me hondsberoerd. De pijn schiet door het dak, mijn hoofd voelt als een ontplofte tomaat en nu mag ik tussen dementerende ouderen de nacht doorbrengen. Pfffff.
En één van de verpleegkundigen, Jacqueline dus, heeft wel door dat ik liever in de kroeg met mijn vrienden zit dan hier lig (ik zal je de geur besparen).
Jacqueline was zo’n type dat al honderd jaar in het ziekenhuis werkte, met een lekker doorgerookte stem. We besluiten voor de aankomende 24 uur vrienden te worden. Het wordt één van de meest bijzondere en waardevolle avonden van mijn leven.
Patiënten kunnen ook eikels zijn
Tegenover mij gromt een wat oudere meneer:
“Blijf van me af, trut! Haal gewoon een koffie voor me en laat me met rust.”
Gedwee en liefdevol hoort ze hem aan, legt nog even zijn kussen goed en vertrekt weer.
Voordat ze de deur uitloopt, keert ze zich om en zegt:
“Patiënten kunnen ook eikels zijn, Niek.”
En gelijk heeft ze.
Agressie in de zorg
Agressie tegen zorgmedewerkers loopt al jaren op. Het is één van de thema’s waar ik als spreker zorg veel vragen over krijg. Maar ook als ik zelf bij de apotheek zit te wachten op mijn buslading pillen, is er altijd wel iemand boos omdat er geen medicatie te leveren valt. Bij de huisarts zijn mensen boos in de wachtkamer, omdat er geen assistentes meer zijn die de telefoon kunnen opnemen.
“Geef vijf patiënten een kopje koffie en je krijgt een klaaggroepje,” zeg ik wel vaker.
Betekent dat dan dat je niet teleurgesteld mag zijn? Tuurlijk wel. Je bent hier niet voor de lol.
Maar aan de andere kant staat hoogstwaarschijnlijk een heel leuk mens dat gekozen heeft voor de zorg om anderen te helpen. En als jij je dan als eikel gedraagt, dan krijg je…
Waarom deze column?
Ik krijg dus nooit, maar dan ook nooit, onleuke zorgmedewerkers tegen. En ik durf er één van mijn wielen op te verwedden dat dat ook te maken heeft met mijn gedrag.
Als spreker zorg zie ik dagelijks hoe cultuur, gedrag en wederzijds respect de kwaliteit van zorg beïnvloeden. We hebben zo’n ontzettend goede en mooie zorg in Nederland, waarin we af en toe alleen wat aardiger voor elkaar mogen zijn. Ook onder druk. Ook als het wat minder gaat. Gewoon de ander even zien.
En dat los je niet alleen maar op door zorgmedewerkers toe te spreken.
Een nieuw idee
Ik pleit voor een nieuwe training:
