Niek, ik neem gewoon nooit meer pauze

200 ogen staren mij aan, de opmerking die uit de zaal komt zorgt voor knikkende kopjes onder de overige zorg deelnemers. Dan kom ik aan met mijn gastvrije zorg verhaal, zegt een stemmetje in mijn hoofd. Als het nu bij die enkele opmerking was gebleven dan had het nog toeval kunnen zijn, maar overal in de zorg hoor ik dezelfde stem. “Hoe is het? Druk, druk druk….”

Of het nu verplegers, de artsen, de mannen van ICT of het RvB is, we plegen allemaal roofbouw. Op onszelf wel te verstaan. 95% van deze SEH verpleegkundigen nemen nooit meer pauze. De gemiddelde verpleegkundige staat nog 21% van zijn/haar tijd aan bed. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Toch, hebben wij nog steeds één van de beste zorgsystemen van de wereld. Hoe kan dat nou?

Enkele weken geleden lig ik zelf op de SEH. Ik vond het een goed idee om te gaan BBQ’en met een korte broek. Wat ruikt die BBQ toch aangebrand denk ik terwijl ik er perfecte biefstukjes vanaf haal. Later leer ik dat ik mijn eigen been aan het ruiken was, hetgeen ik niet voel door die dwarslaesie. Op de SEH val ik weer in de charmante armen van de veelal dames die mij gerust stellen. Anne zit naast mij bed te praten over de angst die ik heb dat het dichtgaan van deze wonden maanden kan duren. Ze luistert aandachtig, dit heb ik even nodig.
Na 5 minuten kijkt ze op haar horloge en zegt: “Zo Niek, nu ga ik weer aan het werk” Ik schrik er zeg pardoes, maar dit is toch je werk? Ik neem het haar niet kwalijk. Het is namelijk druk op vrijdag avond. Ik realiseer mij weer dat wij met z’n allen een bal omhoog houden, wat helemaal niet meer kan.

Het ziekenhuis is ziek.

De artsen lopen over, omdat ze in 10 minuten niet alleen een anamnese af moeten nemen maar ook vervolgens 8 minuten in dat sexy EPD moeten tikken. De bestuurders worden in hun nek gehijgd door het IGZ, want de pijnscores en het aantal MIP meldingen en overlijdensgevallen moeten kloppen. Want de zorg MOET beter, de kwaliteit MOET omhoog, evenals de efficiëntie. En het lukt ook nog allemaal…of toch niet?

Waarom? Omdat we allemaal harder werken, in onze vrije tijd de administratie doen maar er geen tijd meer is voor rust. Voor het gesprek, voor lol voor alles waar zorgen eigenlijk over gaat. Dit lang volhouden, tezamen met de nijpende personeelstekorten is een burn-out in wording maar hoe draaien we dat nou om?

Abrupt verander ik mijn speech. We gaan het hebben over persoonlijk leiderschap. Iedereen in deze sector kan goed zorgen voor een ander, maar wie zorgt er nou voor mij? Wie zorgt ervoor dat ik pauze neem, dat ik tijd neem om te rusten, want alleen dan houden we de zorg leuk om in de werken en alleen dan ervaar ik als patiënt een klantgerichte zorg. Het ziekenhuis beter maken noem ik dat.

Josefien, één van onze tweeling van drie kijkt naar mijn knie in het verband als ik thuis kom. “Papa au? Ja, papa au”. Voorzichtig geeft ze een kusje op het verband. “Papa beter? Ja, papa weer beter”

Misschien dat wij daar als volwassenen nog heel veel van kunnen leren.

Gratis en voor niets de laatste blogs? Inschrijven maar.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *